Hoe kunnen mensen de dag van vandaag helend aanwezig zijn?

mei 29th, 2015 / by / in: Geen categorie / 1 Response
Toespraak Zr. Annelies Roelandt bij opening Kasteelmuseum Julie Postel op 25 mei 2015:

Welkom en dank u wel dat u op deze 2e Pinksterdag bij ons wilt zijn om samen met ons de opening van de herinrichting van het kasteelmuseum wilt bijwonen.

We voelen ons vereerd dat u hier bent.

De herinrichting van het kasteelmuseum is al aan alle zusters getoond, want deze eer komt hen gewoon toe. Het kasteel is de plaats waar de congregatie van de Zusters van Julie Postel in Nederland begonnen is. Het is de plaats waar ooit generaties zusters hun geestelijke tocht begonnen zijn. Ze hebben er hun noviciaat gedaan, professie afgelegd en hun zending ontvangen. Dit huis, op deze plaats is heilig en dat moeten we koesteren.

Bij deze feestelijke opening van de herinrichting van ons kastelmuseum verwijs ik graag naar het Jaar van Godgewijde Leven. U zult misschien denken wat heeft het Jaar van het Godgewijde Leven te maken met deze feestelijke opening.

Het Jaar van het Godgewijde Leven is een initiatief van paus Franciscus en met dat initiatief brengt hij de rol van ordes en congregaties voor de kerk en hun inzet voor de wereld onder de aandacht. De paus schrijft over drie doelstellingen:

  1.  Het recente verleden in dankbaarheid herinneren.
  2. De toekomst met hoop omarmen.
  3. Het heden met passie beleven.

Ik denk dat deze doelstellingen goed passen bij de heropening van ons kasteelmuseum. Wij zijn een ouder wordende gemeenschap en de maatschappij om ons heen verandert snel. Hoe zetten wij onze beweging verder? Hoe kunnen wij garanderen dat onze waarden zichtbaar blijven en dat anderen onze waarden zichtbaar maken? Hoe doen we dat als een grote meerderheid van de medewerkers helemaal niet bij een religieuze gemeenschap hoort?

Ons charisma is dat wij ‘helend aanwezig’ willen zijn bij mensen die in onze samenleving niet meetellen of verloren lopen, dat wij opkomen voor de positie van vrouwen in kerk en samenleving en dat wij zolang mogelijk financieel en moreel projecten steunen die in het verlengde liggen van onze spiritualiteit.

In ons kasteelmuseum is het ons niet alleen te doen om het verleden van de zusters te laten zien, maar het gaat er ook om de aandacht van de bezoekers te richten op: ‘hoe kunnen mensen de dag van vandaag helend aanwezig zijn? Bezoekers wordt gevraagd: ‘Hoe ver wil jij gaan om de noden van deze tijd te helpen ledigen, en wat is jouw drijfveer daarvoor?

Vanuit onze geloofsovertuiging hebben wij een grote maatschappelijke bijdrage geleverd. Wij staan midden in de samenleving en bewegen vanuit onze traditie met de maatschappij mee. We proberen door middel van ons museum ook anderen uit te dagen en uit te nodigen hierover na te denken. En ‘hoe omarmen wij ‘met hoop de toekomst?’

En ons werk in Nederland is misschien wel het einde van een beweging van meer dan 125 jaar. Wij zijn aan onze voltooiing bezig. Wij hebben zoveel goeds gedaan en doen nog zoveel goeds.  Wij zijn een internationale congregatie en dat leert ons wereldwijd te kijken.

De Geest waait waar Hij wil.

Hierbij verklaar ik het kasteelmuseum voor geopend. En ik doe dat met een knipoog naar de hier aanwezige burgemeester van Boxmeer omdat ons kasteel ook een historische betekenis heeft voor de gemeente Boxmeer.  

God blijft zijn werk voortzetten. En al kennen de kerk en het religieuze leven een crisis, het toont ook dat het een beproefd model is, dat de tand des tijds heeft doorstaan. Als het religieuze leven zo belangrijk is, en daar geloof ik in, dan zal het blijven bestaan.

Maar er is een verschil tussen ons einde en Gods einde. Is het religieuze leven in onze contreien in crisis? Het is misschien droevig dat ik op mijn 69e nog bijna als jonge religieuze bestempeld word. Wij moeten ‘het heden met passie beleven’.

Wat betreft ‘het verleden’ is natuurlijk de herkenning het grootst. In ons museum zien we het werk van onze handen. We zien er de groei en bloei van onze congregatie in Nederland en dat geeft energie en inspiratie. We kijken daar dankbaar op terug. En als we ons charisma, onze identiteit levendig willen houden dan moeten we onze geschiedenis doorvertellen. En onze geschiedenis doorvertellen is meer dan nostalgie koesteren. Wij schrijven nu onze geschiedenis verder die generaties voor ons hebben bewandeld.